De volgende ochtend een uitstekend ontbijtbuffet, met verschillende soorten brood, koekjes, kaas, worst, koffie, thee, sap, tomaten, komkommer, confiture, Griekse yoghurt en meloen. Al die overheerlijke ontbijtbuffetten wenden snel... Daar je op je huwelijksreis van alles schijnt te moeten vergeten (want je bent van tevoren met van alles bezig behalve met dat je ook nog op vakantie gaat) maar snel even inkopen gedaan. Om te kunnen lunchen bordjes, bekers en een mes gekocht, evenals wat beleg en water. Want kraanwater is op Kreta dan officieel wel te drinken, het staat stijf van het chloor en we wilden geen wandelende zwembaden worden! En dan: en route! Wat een verkeerschaos, overal schieten scooters tussendoor en verkeersregels zijn per definitie om je er niet aan te houden. Gelukkig heelhuids uit Iraklion kunnen komen. 
Al vrij snel buiten Iraklion gestopt voor een korte thee pauze, in T-shirt en korte broek zitten op het strand, voetjes poedelen in het water en kijken naar de vliegtuigen die landen op Iraklion airport. Een korte opsomming van wat opvalt aan onze omgeving: de rode aarde (ijzer houdend?), heel veel olijfbomen, bomen met granaatappels, de ene kant van de berg met veel rotsen en lage struikjes en de andere kant met meer groen en olijfbomen, erg veel geiten (soms op de weg), oude vrouwtjes naast elkaar op een bankje (vak handwerkend), oude mannen verder op naast elkaar op een bankje. Maar ook een oud boertje gezien met ezel, de laatste beladen met een houten zadel en bepakking. Alsof je een eeuw terug in de tijd bent gegaan. Of een vrouw, zittend in een boom met haar voeten tegen een zijtak voor houvast en ondertussen heel hard slaand met een stok om vruchten uit de boom te krijgen. En ook leuk voor de reisbeer, Winnie-the-pooh, zijn de mini-kerkjes, sommige inclusief echte klokjes. Het doel hiervan is ons niet helemaal duidelijk, als het zou zijn ter herinnering aan verkeersslachtoffers dan is zo ongeveer om de 500 meter iemand omgekomen. En dat lijkt ons nogal stug, ondanks het gebrek aan verkeersregels opvolgen.
In een olijfboomgaard (of hoe zoiets ook maar mag heten) geluncht, en tegen een uur of zes aangekomen in ons hotel in Agio Nicolaos. Na een kleine siësta (een huwelijksreis is ook een beetje bedoeld om uit te rusten) zijn we het centrum ingelopen. Een mooie blauw/groene ketting gekocht, past goed bij mijn rok en naar het thuisfront gebeld om te laten weten dat met ons alles goed is. Het restaurant waar we gegeten hebben had een soort binnentuin, daar was het zeker aangenaam verpozen. Een Moussaka gegeten om je vingers bij af te likken, en vruchtensalade toe (super vers, erg lekker). Op de weg terug naar het hotel in een internetcafé de website van onze fotograag opgezocht om even naar onze trouwfoto's te kijken. Een fatsoenlijke wegenkaart gekocht om toch een beetje in de gaten te kunnen houden waar we zijn, want op verkeersborden rijden is onmogelijk. Niet alleen is de helft onleesbaar (want in Grieks), de spelling in het ons bekende alfabet is vrij aanpasbaar (Iraklion is dan hetzelfde als Heraklion, Chania is Hania) en echt consequent in het aangeven van de weg zijn we niet.

De volgende dag na een redelijke nacht weer op weg. Eerste stop is Gournia, één van de honderden archeologische opgravingen die Kreta rijk is. Gournia is een Minoïsche stad met klein paleis. De Grieken kunnen nog wel wat leren over toerisme. De entree was dan wel goedkoop, maar enige uitleg ontbreekt volledig. Dat doet dus een groot beroep op je fantasie. Hierna doorgereden naar Sitia, even buiten de stad geluncht op het strand. Het brood was vies, dus lekker veel beleg erop! Uitkijkend over het water, waar af en toe een vissersbootje langs kwam. Hierna doorgereden, met veranderend landschap. Het leek op een soort rotsachtig maanlandschap met slechts lage struikjes. 
Totdat er bij Vai ineens heuse "wilde" Palmbomen opdoken. Op het Palmstrand waar je in het hoogseizoen over de hoofden kunt lopen en waar de Bounty-reclame is opgenomen, hebben we een privé-plekje kunnen bemachtigen onder een palmboom. Natuurlijk ook een duik genomen in de zee, ook al was het water erg koud. Daarna lekker liggen zonnen, boekje erbij, colaatje en chipje. Veel lol gehad met onze twee fototoestellen (experimenteren met zelfontspannerfoto's). Toen we er genoeg van hadden terug gereden naar Sitia en weer makkelijk ons hotel gevonden, aan de boulevard. Na de siësta aan de overkant van de weg de Taverne opgezocht en weer heerlijk gegeten. Nog een beetje door het stadje gelopen en kaarten en postzegels gekocht. Die avond meteen de kaarten geschreven, de volgende ochtend op de post gedaan en dan kijken wie er eerder in Nederland is!

Een lange rit voor de boeg, dus voor ons doen snel opgestaan en ontbeten. Eerst van noord naar zuid het eiland overgestoken. Boven op een bergrug een bos van moderne windmolens, afgekeken van vroeger. Twee dagen eerder kamen we langs een rij ruïnes van oude stenen windmolens, een mooi gezicht. Het luisteren naar de radio is niet eenvoudig op deze tocht, je kunt gemiddeld twee nummers goed ontvangen en dan moet je weer op zoek naar een andere zender. Ondanks de RDS. De zuidkust is groener dan de noordkust (en veel minder toeristisch), met onder andere een soort naaldboom waarvan de naalden naar boven wijzen. Een heel stuk langs de kust gereden, dwars door allerlei kustplaatsjes.en ook opvallend, op heel Kreta zijn appartementencomplexen en huizen in aanbouw (alleen betonskeletten staan er), maar alleen in het zuiden hebben we gezien dat er ook echt aan gewerkt werd. Daarna weer richting binnenland, kilometers door olijfboomgaarden. Soms met hele trossen olijven aan de bomen, waarvan enkelen al langzaam blauw kleurden. De weg zoeken wordt hier steeds moeilijker, met verkeersborden volledig in het Grieks (tegen de tijd dat je door hebt wat erop staat, ben je de afslag al een paar honderd meter voorbij), of borden waarvan van de 50 letters er nog maar 3 leesbaar zijn, of Iraklion dat staat aangegeven voor zowel linksaf als rechtsaf.
Eén van de lunches (we eten soms in etappes) genoten in Trepsano, een plaatsje bekend om zijn pottenbakkers. Helaas is het geen seizoen meer en siëstatijd, dus in het dorp praktisch niets open. De eigenaar van het plaatselijke café keek ook erg moeilijk toen wij vroegen om een kop thee (de suikerpot moest nog worden gevuld en de kassa opgestart!). Toen we het dorp verlieten, was er één winkel annex werkplaats die open was, daar hebben we voor de naaste familie handgemaakte vaasjes gekocht. 
 Weer terug naar een wat doorgaande route, die we dus niet konden vinden. Onderweg nog maar chocola (uit de koelkast, want het smelt waar je bij staat), cola en chips gekocht om de moed er in te houden. Uiteindelijk pas na zessen het hotel bereikt, terwijl we rond 10:00 uur vertrokken waren. Wel schitterend gelegen, ons balkon keek uit op de beroemde grotten en ligt op steenworp afstand van het strand. Lekker uit eten geweest op een hoog terras aan het strand, gegrilde vissoorten. Na het eten nog wat geslenterd langs de winkeltjes.

De volgende dag min of meer vastgezeten in de lift. De liften die we hier tegen komen zouden in Nederland streng verboden zijn! Het probleem was dat zodra iemand de lift opriep, de lift meteen vertrok. Hetgeen de mensen in de lift slechts een fractie van een seconde overliet om uit te stappen (wat dus niet lukt). Na wat gejojo op en neer tocht gelukt om eruit te komen.
Nog even naar het strand gelopen voor wat foto's van de grotten, waar nu het ochtendzonnetje erg mooi op scheen. Onderweg de tank vol gegooid (40 liter voor ongeveer ƒ 65,--!!) en gestopt bij Festos of Phaistos. Na Knossos het grootste Minoïsche paleis, maar minder fantasievol gerestaureerd. Ook hier weer jammer dat er geen informatie werd gegeven en dat slecht te zien is wat authentiek is en wat niet. Wel enorm imposant, gelegen op een heuvel met daarom heen vruchtbare grond. En een oppervlakte! In de schaduw was het inmiddels 30°C, dus echt lang zijn we niet gebleven. Ook omdat we die dag weer een behoorlijke tocht voor de boeg hadden. Slechts een paar keer fout of bijna fout gereden. En dan is het wel "handig" als de weg in één keer in een plaatsje stopt bij het strand.
Doorgereden naar de kloosters van Previli. Op weg daar naartoe door een schitterende kloof gereden, en een wind dat daar stond! Jammer dat zoiets nooit goed op de foto komt. Van het laaggelegen oude klooster (nu alleen nog een ruïne) een foto gemaakt, en door naar het hoger gelegen nieuwere klooster. Helaas was het net siëstatijd geworden, dus gesloten. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om in de kantina een hapje te eten en drinken, en rustig wat gelezen. Rond half drie weer verder gereden, en mocht ik het opnemen tegen heuse haarspeldbochten en smalle straatjes in dorpjes, inclusief een akkefietje met een knalgele cabrio. Ik kwam bergop en vond dus dat ik voorrang had, dus de cabrio in zijn achteruit en ik met slechts millimeters tussen de spiegels en over een trapje heen erlangs! Ja, je weet nooit wat je tegen komt op Kreta. Ze kennen alleen het bord met dalings-/stijgingspercentage van 10%. Als het meer is, staat er gewoon niets aangegeven! Je kunt alles op de weg en in de buurt van de weg aantreffen: katten, honden, ezels, schapen, geiten, musjes, een addertje, oude mannetjes en vrouwtjes, een geestelijke en veel toeristen. En in de lucht veel roofvogels. Rond zessen in Chania aangekomen. Niet echt leuk, veel te drukke vieze stad. Iets moeilijker om het hotel te vinden, laat staan een parkeerplaats. Uiteindelijk de auto maar in een parkeergarage van een supermarkt neergezet en alleen het hoognodige uit de tassen meegenomen. Eerst een douche genomen en naar de oude haven gelopen. Voor mij een grote doek gekocht om mijn decolleté te beschermen tegen de zon. Vanwege de enorme hitte van die dag weer last van zonneallergie. Er waren erg veel restaurantjes, maar geen Tavernes (goedkoper). Uiteindelijk neergestreken in een Griekse fastfood en heerlijk gegeten voor weinig geld. Lokaal bier, een flinke Griekse salade, Gyros en friet. 

 De dag daarna weer op weg. Veel eenrichtingswegen, maar wonder boven wonder kwamen we meteen op de goede weg terecht. Even buiten Chania kwamen we langs grote velden met groene vruchten, naar later bleek onrijpe sinaasappels. Na een paar kilometer bereikten we de bush bush weer, het duurt even voordat je weg bent van zo'n grote (vieze) stad als Chania, en ging het erg slingeren omhoog. Een schitterend gezicht, maar onmogelijk te fotograferen, vormden de bergen. Als een quilt in laagjes achter elkaar, steeds hoger en steeds lichter grijs. Heel erg mooi. Na wat op de weg lopende schapen en geiten en een tegemoet komende bus omzeilt te hebben, kwamen we aan op de hoogvlakte. Aan het eind hiervan stopte de weg, op ruim 1000 meter hoogte en 19°C. Bergschoenen aan en afdalen maar in de Samariakloof. We hadden de gehele tocht van 18 kilometer graag gedaan, maar gezien de hoeveelheid tijd die dat ging kosten, hebben we voor het alternatief gekozen om een aantal kilometer af te dalen (tot bij de drooggevallen rivierbedding) en daarna weer omhoog. In 2 1/2 uur looptijd, dus niet slecht gedaan. We denken echter wel dat we hiermee twee keer het zwaarste onderdeel hebben gedaan. We hebben dus niet het smalste punt gezien, maar wel schitterende uitzichten, twee ezeltjes die naar boven ploeterden en vooral genoten van de enorme rust in dit natuurpark. Ook relatief weinig mensen tegen gekomen, wandelen in een Nederlands bos op zondag is drukker. Toen we moe, bezweet en voldaan weer boven waren een lekker (min of meer) gekoeld drankje genuttigd hebben met een zakje chips. Voor de familie zakjes met kruiden uit Kreta gekocht. Daarna met de auto dezelfde weg terug, en dat ging een stuk sneller. Nog even gestopt in een dorpje om een foto te maken van een schitterende Palmboom en snel door naar Rethymnon. Het hotel zoeken en vinden ging redelijk snel, nogal handig als je hotel pal aan het strand ligt. De auto was inmiddels in een aardige bende veranderd, dus alle zooi meegenomen het hotel in. Eerst alle stof en zweet van ons af laten spoelen door een lauwe douche en een money-check gedaan. Betalen met de visa is handig, maar niet echt overzichtelijk. En Griekse bonnetjes lezen is zeer lastig. Op weg naar een restaurantje eerst gepind. Aan de boulevard neergestreken bij een eettent met een aanbieding voor twee personen, Griekse salade, Tzaziki, Mixed Grill, 1/2 liter rode wijn en thee toe. Op de terugweg naar het hotel voor onszelf een blijvend souveniertje gekocht, voor Martijn een nieuwe leren tas voor zijn werk en voor mij een bruin leren handtas. Toen we toch bezig waren voor Martijn nog een nieuwe buidel en leren riem gekocht en voor mij een portemonnee (groot genoeg voor de Euro hoop ik).

De volgende ochtend eerst de oude stad bekeken. Op het strand hadden we als de rode vlag zien wapperen (verboden te zwemmen) en geconstateerd dat er een behoorlijke golfslag en branding was. Pas toen wij bij de oude Venetiaanse haven en de kade kwamen, zagen we hoe het kan spoken op de zee met windkracht 7 of zo. De golven spatten met enorme kracht kapot op de kade, een fontein veroorzakend van meters hoog. De spetters vlogen in het rond. Een indrukwekkend gezicht en meteen weer een leuke attractie voor de toeristen. Maar wij waren maar wat blij dat we niet gekozen hadden voor een cruise als honeymoon.... Nadat we hier enkele foto's gemaakt hadden en vol bewondering hadden staan kijken naar dit stukje natuurgeweld, zijn we naar het Fortezzo, het Venetiaanse fort, gelopen. Weer op zijn Grieks, entree betalen en zoek het verder maar uit. Er stond wel wat informatie in onze reisgids, maar ook dat maakte het kijken niet echt makkelijker en leuker. Het is een gigantisch fort, met veel kale grond en door de combinatie van langdurige droogte en straffe wind, werden we zo ongeveer gezandstraald. Dat was wel de limiet, dus het stadje maar ingelopen. En daar viel dus helemaal niets te merken van de wind!. Leuke smalle straatjes (en dus weinig auto's), veel vogeltjes in kooitjes aan je muur. Veel winkeltjes, met de meest bizarre specialiteiten. Een bakker vinden bleek moeilijk, toen wij er uiteindelijk één gevonden hadden, bleek dat in de winkel zelf de grote oven stond waarin het brood gebakken werd. Leuk! Naar het stadspark gelopen en daar geluncht. Beetje mensen kijken, een meisje dat de techniek van het fietsen niet geheel door had, een oude Griekse man in klederdracht, oude mannetjes spelend met een kralenketting (zie je in Rethymnon en Iraklion erg veel). Daarna via de kade terug gelopen naar het hotel, waar we de auto hadden achtergelaten. De "snelweg" op en met ongeveer anderhalf uur terug in Iraklion. Op onze kamer eerst een dutje gedaan, waren we wel aan toe. Daarna het centrum in, maar praktisch alle winkels waren al dicht, waarschijnlijk vanwege de zaterdag. Bij de fontein met de leeuwen (ook Venetiaans) gegeten.

De eerste en enige keer dat de receptie vergeten is om ons een wake-up-call te geven (een wekker waren we vergeten), dus snel opstaan om nog te kunnen ontbijten. Eerst naar het Historisch Museum gegaan. Met de museumgids in de hand in zo'n vijf kwartier het museum doorgelopen. Een ouderwetse bedoening, alles in vitrinekasten met nauwelijks informatie erbij. Maar met de gids erbij werd het leuker, alhoewel we na vijf zalen (van de dertien of zo) er wel meer de pas in hebben gezet. Leuk om te zien dat ze in de Minoïsche tijd ook mooie dingen hebben gemaakt, tot dan toe hadden we alleen ruïnes en steen gezien. Martijn heeft nog een kopie gekocht van de Disk van Phaistos, omdat we daar geweest zijn, dit ding in zijn boek (De ontdekking van de Hemel) voorkomt en hij een intrigerend ding vindt (nog steeds is niet bekend wat hier nu opstaat). Daarna op weg naar Chersonissos, naar ons chique hotel voor twee dage luxe en luieren. Slechte routebeschrijving, dus erg zoeken. Na de weg vragen en tanken (Martijn moest 300 meter lopen om te kunnen pinnen) konden we het toch nog redelijk snel vinden. 
Intimiderende luxe! Bij de entree een bewaker, zij vertelde waar we moesten parkeren en dat zij een "groom" zou bellen om ons op te halen. Alle bagage uit de gigantisch vieze auto gehaald en wachten. Na een paar minuten kwam er een karretje aan rijden (een soort golfkarretje, maar dan met vijf bankjes). Alle bagage erop (we mochten niet meehelpen), wij erop en scheuren maar naar het lager gelegen hoofdgebouw. Veel bloemen, planten, perkjes en de weg goed onderhouden, zelfs de vuilnisbakken zijn mooi! Een gigantische entree met marmeren receptiebalie. Vlot ingecheckt en in het karretje maar weer. Room 913, oftewel Athena 2. Weer mochten we de bagage niet dragen. En dan binnen komen! Een halletje met rechts badkamer (bad, douche, wasbak, marmeren blad, glazen plankjes, WC en bidet) en links drie kleding kasten. Dan de slaapkamer, ± 4 meter bij 7 meter. Een gigantisch tweepersoons bed (2 bij 2,10 meter of zo) met een timpaan met vrouwenhoofd aan het hoofdeinde, twee nachtkastjes, aan het voeteneind een tafeltje met twee stoelen, tegen de muur in de hele breedte een tafelblad met grote spiegel en twee keer drie giga lades. Dan een trapje af en de woonkamer met dezelfde afmetingen als de slaapkamer, met open haard, TV, koelkast, twee mega banken en een tafeltje. Badjassen, slippers, verse bloemen, vers fruit, flesje bronwater. Tuindeuren naar een privé-terras met tafel en drie stoelen en twee ligstoelen, afgeschermd van de rest. Een eigen pad naar het zwembad. Even gespiekt naar de prijs per nacht: 125.000 Griekse Drachmen (ƒ 812,50) per nacht exclusief ontbijt!! Later bleek dat we in een Junior Suite zaten, omdat wat we besteld hadden kennelijk al vol was. Daarom hadden we wel een waterkoker, maar geen theezakjes want dat hoorde bij de VIP-behandeling en die kregen we niet... Eerst onszelf geïnstalleerd, alles uit de tassen gepakt. Geluncht en daarna op ontdekkingstocht. Nog steeds een rode vlag voor niet zwemmen, het weer lijkt er niet echt beter op te worden. Wat rondgekeken en informatie ingewonnen bij de receptie voor onder andere het Thalassocentrum. 
Op ons eigen terrasje onder het genot van een sapje en een chipje plan de campagne getrokken en aansluitend genoten van ons eigen ligbad. Op het terrein van Royal Mare uit eten gegaan. Naïef als ik ben dacht ik dat de Taverne El Greco wel te betalen zou zijn. Forget it. Als je dit hotel kunt betalen, dan kijk je niet naar prijzen. Helaas, wij dus wel. Feitelijk was dit restaurantje gewoon iets minder duur dan de anderen. Onder de 6.000 GDR geen hoofdgerecht (± ƒ 40,--), en wijn niet per glas of halve liter maar minimaal per fles. We hebben het er maar van genomen, want we zaten er toch al. En genieten was het! Verschillende broodjes met tappenade als knabbel vooraf, gevulde kipfilet in bladerdeeg (traditioneel recept), flesje wijn en een flesje water. Ik werd wel nerveus van het steeds bijschenken van de wijn en het water door de bediening, je had het gevoel continu in de gaten gehouden te worden. Weddenschap gesloten met Martijn over de prijs van de fles water, ik heb gewonnen! En na het hoofdgerecht kwamen ze de kruimels van tafel weghalen met een heuse tafelschuier, nog nooit zoiets gezien (zilveren mini veger en blik). De halve nacht wakker vanwege een beest in onze kamer dat geluid maakte als een krekel. Oorverdovend, het echode tussen de muren en je oren deden er zeer van. Na de tweede poging om het beest op te sporen (de receptie kon niet iemand sturen, viel te proberen want daar betalen we tenslotte voor) kwam het beest ineens uit de gordijnen gesprongen, in één keer de kamer door en de volgende sprong over het muurtje van een meter hoog, tot naast het bed! Allebei een hartverzakking, maar mijn held Martijn had de tegenwoordigheid van geest om het beest (een zwarte kever van een 4 á 5 centimeter groot) te vermorzelen onder zijn schoen. Hij heeft daarna nog wel een uur klaarwakker gelegen met zijn ogen wijd open van de adrenaline, maar ik heb heerlijk geslapen. En dan was het de bedoeling dat we in Royal Mare zouden uitrusten...

De volgende ochtend genoten van een gigantisch ontbijtbuffet (crêpes, omelet, spiegelei, worstjes, bacon, veel soorten brood en koekjes, een keuze aan fruit en cornflakes, soorten vis, komkommer, tomaat, vleesbeleg en kaas). Daarna van het terrein afgelopen en wat lunchvoer ingeslagen. De kamer en het terrein op de gevoelige plaat vastgelegd en het zwembad opgezocht. Het water was maar wat koud, en omdat er veel bewolking en een aardig windje stond, was opdrogen ook niet je dat. De lunch maar binnen genuttigd, gevolgd door een siësta. 
Om het er toch van te nemen daarna een echte cocktail (Bahama mama) genomen op het terras vlak bij onze suite. 's Avonds gegeten in een Taverne zo'n 5 minuten buiten het terrein. Heerlijk gegeten, een lasagne du chef (met iets van jeneverbes of zo) om je vingers bij af te likken. Nog even naar huis gebeld (spontaan de verjaardag van de vader van Martijn, Theo vergeten...).

De tweede dag in Royal Mare zijn we naar het Thalassocentrum gegaan. We hadden alle behandelingen tegelijk, wel zo leuk. Eerst massage, toen een hydrojet bad, een extreem bubbelbad. Best lekker, alleen wat er zout en luidruchtig. Dat duurde een minuut of twintig. Daarna een half uur om wat thee te drinken en ervaringen uit te wisselen. En op nar het laatste onderdeel, Aqua Royal. Oftewel, door een behoorlijke kenau door een zwembad met van alles heen en weer gedirigeerd worden. Erg gelachen, omdat je het tenminste samen onderging. Bubbelen 1, bubbelen 2, tegen de stroom inlopen warm, tegen de stroom inlopen koud, hoge druk spuit onder water tegen je aan, staan op een fontein, zitten op een fontein, liggen op een fontein, staan onder een hevige straal. Oftewel, helemaal gebutst en gebubbeld. Daarna even vrij zwemmen, eventjes naar het buitenbad gegaan. Van al dit gehotseklots behoorlijk honger gekregen, dus gaan eten in wat ze hier de snackbar noemen. Martijn had salade du chef en ik een bord volgeladen bij het saladebuffet. Terug in onze suite de foto's gesorteerd (hadden we laten ontwikkelen). Helaas waren alle zoom foto's van Martijn mislukt (gelukkig zijn het er niet zo erg veel). Weer een siësta gehouden. Daarna terug naar het Thalassocentrum voor een ronde sauna, Hamman en jacuzzi. Helemaal duffig en met zachte huidjes terug naar de suite, en onder het genot van water c.q. sapje en een chipje (we moesten tenslotte het gezond doen niet overdrijven) de tassen ingepakt. Weer bij de Taverne gegeten, weer erg lekker.En zelfgemaakt ijs in een uitgeholde meloen toe! Tussen hoofd- en nagerecht werden we nog opgeschrikt door een sprinkhaan (een echte dit keer en geen imitator) van ruim 10 centimeter op onze tafel! Gelukkig was een gast van een tafel verder daar niet bang van, en hij heeft het beest opgepakt en verderop vrijgelaten...

Om 3:45 uur ging de telefoonwekker, nadat ik al diverse malen wakker was geschrokken omdat ik bang was dat we ons zouden verslapen. Inpakken afgemaakt en naar the main restaurant voor ontbijt. Er stond een tafel klaar met gigantisch veel bolletjes, beleg, thee en koffie en diverse cakes. Wel heel raar, om met zijn tweeën in zo'n enorme zaal te zitten met alleen het geluid van de koelkasten er omheen. Snel gegeten, terug naar onze suite en de tassen aan het pad gezet. Na even wachten kwam de club car ons halen en de taxi stond ook al klaar bij de receptie. Naar het vliegveld gereden, ingecheckt en dan anderhalf uur wachten. We hadden liever nog in bed gelegen! De vlucht verliep redelijk soepel, iets meer dan een half uur naar Athene. Net zoals op de heenweg in Athene strengere veiligheidsmaatregelen. Weer was ik de klos, met een metaaldetector mijn lijf af. Die dus niet afging (technisch alleen mogelijk op mijn BH en bril). Met ruim een half uur vertraging op weg naar Amsterdam, waar we volgens planning aankwamen. Daar stond Jaap om ons af te halen, dus meteen de foto's kunnen laten zien (wij onze vakantie, en hij die van het trouwen).

Slotconclusie: we hebben een fantastische huwelijksreis gehad!