REISVERSLAG

Nieuw Zeeland III

 

 

OPNIEUW HET NOORDEREILAND

DUNEDIN

In Dunedin wordt het tijd om wat praktische zaken te regelen: Alie heeft al een week last van kiespijn en besluit eindelijk eens een tandarts te bezoeken, waar blijkt dat ze een enorm gat in haar kies heeft die gelukkig meteen gevuld kan worden (beter hier dan in Azie !). Daarna begint de auto ineens vloeistof te lekken uit de radiator (waarschijnlijk) en gaan we, na telefonisch overleg met de verhuurder, naar een garage om de schade te bekijken. Het blijkt allemaal mee te vallen, er zijn geen externe lekkages maar waarschijnlijk is het de radiator die de motor niet goed kan koelen waardoor de temperatuurmeter blokkeert en koelvloeistof lekt (?!?!) Als ik het goed begrepen heb, tenminste ... Soms zijn de Kiwi's moeilijk te verstaan, zeker als het technisch wordt. Afijn, de temperatuurmeter wordt eruit gehaald en we moeten elke dag het water checken, dan zal het wel goed gaan de komende weken, hopelijk ... Ook in Dunedin is het erg koud 's avonds zodat we maar weer een knusse cabin nemen op de camping, in plaats van kamperen. Die avond doen we weer de was, wat hier supergemakkelijk is: bijna elke camping beschikt over wasmachines en drogers.

Dunedin is een prachtig oud stadje, met een universiteit die zo in Engeland zou kunnen staan en een modern museum, met heel diverse voorstellingen van een rariteitenkabinet met opgezette dieren tot mummies, Maori cultuur tot maritiem museum. Grappig was de speciale tentoonstelling over de ontwikkeling van de stropdas van 1800 tot nu, met allerlei voorbeeldexemplaren in vitrinekasten. Vanaf de jaren 80 begon Jan Kees ze te herkennen, de "leren veter" was toen populair. (Misschien hadden we niet zo rigoreus moeten opruimen een jaar geleden, dan hadden we nu museumstukken in ons bezit ...)

OTAGO PENINSULA

De Otago peninsula is een stuk schiereiland achter Dunedin waar je, als je geluk hebt of veel geld betaalt, de geel-oog pinguin kunt zien. We hebben geen zin om er veel geld voor te betalen en gaan zelf op jacht. Tegen het donker zien we ze eindelijk op een verlaten strandje waar ze aan land hopsen. Ze zijn de hele dag op zee voedsel aan het verzamelen en komen pas na zonsondergang aan land. Helaas bleken achteraf de meeste foto's mislukt te zijn, omdat het al halfduister was en de telelens dat niet goed aankan (ofdat Jan Kees niet zo goed kan fotograferen.......). 's Middags hebben we het enige kasteel in heel Nieuw Zeeland bezocht met een dramatische familiehistorie (kindersterfte, overspel, zelfmoord, geldgebrek) dat zo in een kasteelroman thuishoort. Een Nieuw Zeelands echtpaar heeft het kasteel in 1967 in verwaarloosde staat gekocht en 30 jaar later is het helemaal in oorspronkelijke staat hersteld en in volle glorie te bezichtigen. Tijdens de lunch eten we onze meegebrachte broodjes op een verlaten strandje waar ineens een labrador aan komt rennen met een stok in zijn bek en geen eigenaar te bekennen. Zomaar een gratis hond om mee te spelen ! Jammer genoeg past hij niet in onze rugzak, zodat we hem maar achterlaten op het strand als we weer doorrijden. 's Avonds op de camping kijken we in de televisieruimte naar Friends en Ally Mc Beal (ja, dat zenden ze hier ook uit!). Helaas kunnen we het laatste programma niet afkijken: om 10 uur gaat de boel op slot en stapt een man kordaat op de tv af om hem uit te zetten. Alsof je weer thuiswoont en op tijd naar bed moet van je ouders ...

KAIKOURA - WALVISVAART

Kaikoura is een plaatsje aan de Oostkust van Nieuw Zeeland, waar een overvloed aan zeedieren is vanwege een bepaalde stroming in de oceaan. We gaan een boottocht doen die "Whale Watch" heet, de enige organisatie die het commerciele walvisvaren met toeristen heeft opgepikt. Alleen jagen wij met fotocamera's, niet met harpoenen. Het is een fantastische manier om de sperm whales (sperma walvissen, maar dat klinkt in het Nederlands toch platter dan in het Engels) van dichtbij te zien. Het weer zit niet echt mee, het is mistig en grijs, je ziet bijna niet waar de oceaan ophoudt en de lucht begint. We zien twee sperm whales, een albatros, zeehonden en een hele school dolfijnen die in de golven van de boot meezwemmen en springen. De mist wordt steeds dichter en we varen met heel veel moeite de haven in, waar de vele rotsformaties een gevaar vormen voor de boot. We dachten eerst dat de kapitein nog een walvis aan het spotten was, maar het bleek de haven te zijn. Wel een beetje eng.

De volgende dag is het stralend mooi weer, zodat we een beetje een pesthumeur krijgen omdat gisteren de walvistocht niet is afgeblazen vanwege de mist. We hadden graag meer dolfijnen gezien en een beetje zon voor de foto's kan ook nooit kwaad. Na lang twijfelen of we vandaag niet alsnog een dolfijnentoer gaan doen (is nogal prijzig) hakken we de knoop door en gaan een kustwandeling maken van 2 uur. Het is winderig en zonnig en we struikelen bijna over de vele zeehonden die op de rotsen in de zon liggen.

TERUG NAAR NOORDEREILAND: WELLINGTON

Het regent op het Noordereiland. We vermaken ons weer in het Te Papa museum in Wellington, het eerste museum in tijden dat ons echt interesseert. Het is mooi opgezet in verschillende verdiepingen met voor elk wat wils aan thema's, tentoonstellingen, kunst, fotogallerie, spelletjes, cultuur, en het mooiste is dat je bijna overal met je handen aan mag zitten. 's Middags klaart het weer wat op en bezoeken we een kathedraal en gaan met een kabelbaan naar boven op een heuvel met uitzicht over Wellington en de haven. Ook bezoeken we de parlementsgebouwen, waar we een rondleiding krijgen met uitleg over het parlementaire systeem. Grappig detail in de zaal van de tweede kamer was dat de stoel van de voorzitter van de Groene partij voorzien was van een bonten possumvel (in Nieuw Zeeland is de possum een hardnekkige plaag, in Australie is het een beschermde diersoort ... ). Interessant is dat de monumentale gebouwen begin jaren 90 aardbeving-proof zijn gemaakt door in de fundering een systeem van een soort schokdempers toe te passen. De parlementsgebouwen liggen maar 400 meter van de breuklijn, een zeer aardbevingsgevoelig gebied dus.

TONGARIRO CROSSING

Vanaf Wellington rijden we omhoog naar het Tongariro Nationaal Park, waar we de Tongariro Crossing willen gaan lopen. Een lange eendaagse tocht die alleen te doen is als het mooi weer is, anders heb je geen uitzicht. We hebben geluk: het is prachtig weer en een fantastische wandeltocht over gletsjers, vulkanen met sneeuw bedekt, lavagesteente en meren die groen verkleurd zijn door de mineralen. Het pad is redelijk makkelijk beloopbaar, op een paar steile klimmen naar de gletsjerrand na. Het enige minpunt is dat de batterijen van de camera leeg zijn en we daar halverwege de berg pas achterkomen. Geen foto's dus, helaas. 2 Nederlandse meisjes hebben medelijden met ons en beloven hun foto's op te zullen sturen. 's Avonds warmen we onze spieren weer op in de hete spa van het hotel en loungen we in de grote woonkamer voor de open haard met een glas wijn. Wat een heerlijk leven hebben we toch.

1 MEI: TROUWDAG !!!!

Om te vieren dat we het inmiddels al weer 4 jaar met elkaar volhouden, gaan we naar de Waitomo Grotten om te black water raften, oftewel "cave tuben". Dit houdt in dat we in een wetsuite worden gehezen, een helm met een lichtje op krijgen en laarzen aan. Bij aankomst bij de grotten krijgen we allemaal een rubberen binnenband waar we eerst mee gaan oefenen in een slootje. Kont achteruit in de binnenband gestoken, en dan jezelf achterstevoren achteruit laten vallen vanaf een platformpje in het water. Zo gaan we in de grot in het donker van een waterval afspringen !! In de grot is het eerst klauteren, de formaties hangen heel laag. Daarna gaan we floaten, in een lange rij achter elkaar, in het donker (helmlichtjes uit) zodat we gloeiwormen zien, waar deze grotten om bekend staan. Halverwege springen we van de eerdergenoemde waterval af, in het donker is dat nog enger. Het water is ijskoud, ondanks de duikpakken ben ik behoorlijk verkleumd als we weer buiten de grot komen. Gelukkig staan de soep en bagels al klaar in de kantine van de raftorganisatie, en zijn de douches lekker warm. Als afsluiting van gaan we 's avonds lekker uit eten. Dit jubileum zullen we niet snel vergeten!

KAURI BOSSEN

De volgende dag rijden we via Auckland naar het noordelijkste punt van Nieuw Zeeland, op weg naar de Kauri bomen. Dit zijn eeuwenoude bomen die immens groot kunnen groeien, de grootste is ruim 50 meter hoog met een stamomtrek van 13,8 meter ! Het is toch nog een heel eind rijden en pas tegen het donker komen we aan bij een camping van de DOC (Department of Conservation) in Waipoua, waar we een cabin nemen die beschikt over een eigen keuken. De meeste DOC campings zijn vrij basic, je mag blij zijn als er een toilet is, maar deze is heel luxe met zelfs een warme douche. Lekker. Snel eten koken en dan door naar de camping van Holiday Park, om een nachtwandeling te maken onder begeleiding van een natuurgids (en tevens eigenaar van de camping). We zijn op jacht naar de kiwi (de nationale vogel van Nieuw Zeeland), die alleen 's nachts actief is. Helaas zien we ze niet, al horen we ze wel roepen. Wel zien we -bijgelicht door de schijnwerper van de gids- rivieraal, enge kevers die lijken op enorme spinnen, kauri slakken en veel grote Kauri bomen. De volgende dag bezoeken we een ander deel van het Kauri bos bij daglicht. We zien de grootste boom (2000 jaar oud en ruim 50 meter hoog), die "God van het Bos" heet in Maori. Een echte geweldenaar. De op een na grootste boom heet "Vader van het Bos" en is kleiner maar wel veel breder van stam (16 meter). Die vinden we eigenlijk mooier. Eigenlijk is het hele bos enorm groot, zodat we ons voelen als een stel kleine kleuters die door een reuzenbos dwalen. In de regen rijden we terug naar Auckland, waar we 's avonds de auto uitmesten en alle spullen inpakken voor onze vliegreis terug naar Thailand. Daar komen we op 5 mei aan in Bangkok. Meer hierover in het volgende reisverslag.