Vanuit Diani zijn we per bus (de slechtste tot nog toe, de bank was helemaal kapot zodat je rug helemaal krom ligt) in ongeveer een uur of zes naar Tanga (Tanzania) gereisd. Inmiddels is de diarree bij beiden weer over, de antibiotica werkt goed! Tanga is een havenstad en zeer slaperig. Bij de hotel registratie moest je aangeven tot welke stam je behoorde ?!?! En 's avonds nog gegeten met een Spaanse man die reisgidsen schreef (of te wel de Lonely Planet overschreef).

We willen eens op afstand kijken naar de Kilimandjaro, vandaar de tocht naar Moshi. Vanuit Lesotho eerst met een minibusje naar een overstapplaats op een grotere bus. Die bussen zitten nogal vol, omdat ze vanuit een andere grote plaats vertrekken. De kaartjes die we ter plekke kochten bleken twee keer verkocht te zijn, want toen iedereen weer de bus instapte moesten we met 10 man op de achterbank zitten in plaats van met 6.
Jan Kees werd van de bank afgedrukt door een vrouw die zich gewoon liet zakken en tegen hem aandrukte. Alie hield echter stand (nooit ruimte geven aan een ander, dat doen de Afrikanen zelf ook niet).
Hij werd naar voren gewenkt door iemand, daar was toch nog een plaatsje vrij. Hij heeft de hele tijd met een kleuter van 5 op schoot gezeten. Alie had verzuimd naar het toilet te gaan en moest inmiddels enorm nodig. Ophouden had geen zin, want op de achterbank schudt je telkens door elkaar vanwege de hobbels. In de bus van Nairobi naar Mombasa was een man geweest 
die de chauffeur had gevraagd te stoppen omdat hij moest plassen, dus ik dacht: dat kan ik ook. Op een gegeven moment naar voren gelopen en gevraagd aan de buschauffeur of die maar wilde stoppen. En inderdaad, de bus stopte aan de kant van de weg en met mij gingen nog twee vrouwen snel naar buiten. Wat een opluchting ! Probeer dat maar eens in Nederland ....
Bij uitstappen in Moshi bleek Jan Kees een leuk gesprek te hebben gehad met een audit officer bij de Tanzaniaanse spoorwegen, en had Alie het e-mailadres gegeven aan een leuk soldaatje, die naast haar op de achterbank had gezeten. Contacten zijn snel gemaakt, als je alleen reist ...

In Moshi gaan we proberen een toer te maken naar de Ngorongoro Krater, waar veel wilde dieren te zien zijn en willen we een poging gaan doen om een berg te beklimmen (niet de Kilimandjaro, dat is te duur).
Meer hierover in het volgende reisverslag.

Na een veldslag op het busstation in Moshi om een redelijke bus voor een redelijke prijs te krijgen en dan ook nog te zitten (in Tanzania is het gebruikelijk om de bussen te overboeken zodat je maar moet zien waar je terecht komt, staand of zittend), uiteindelijk in een vrij luxe bus en tegen een hoge prijs naar Dar es Salaam gegaan. Onderweg werden we getrakteerd op soft drinks (gratis !!!!) en een film over het leven van Jezus Christus, nagesynchroniseerd in Swahili.
Dagje Dar gedaan, wat inhoudt dat we boodschappen deden, e-mail gecheckt, naar de wasserij, en het nationaal museum bezocht (waar onder meer een herinneringsmonument is opgezet voor de slachtoffers van het bombardement van de Amerikaanse ambassade in Dar, een paar jaar geleden).

Vanaf Dar es Salaam hebben we een boot genomen naar het eiland Zanzibar, bekend vanwege de slavenhandel (vroeger uiteraard) en de specerijen. We hebben een hotel gevonden in Stone Town, de oude stad die Arabische invloeden heeft en een waar doolhof is van kleine kronkelsteegjes. Met behulp van een jongen die in ons hotel werkte, zijn we door de straatjes gegidst en naar de zeekant gelopen waar je verse vis bij stalletjes kon eten die ter plekke op de barbecue werd gelegd. Heel toeristisch, maar wel erg lekker (kreeft, garnalen, tonijn, krab, oesters, etc). Daar kwamen we twee Fransen tegen die we al eerder ontmoet hadden in Moshi. Samen met hen en nog twee andere Franse jongens hebben we in een plaatselijke bar bier gedronken. De andere twee Fransen waren ook op wereldreis en net gestart, dus dat was gezellig kletsen over al onze plannen. Zij waren van plan om in een jaar tijd elk werelddeel te bezoeken, een zeer ambitieus en volgens ons vermoeiend plan ...

De volgende dag op een enigszins mottig strandje gelegen, iets buiten Stone Town.'s Avonds was het jaarlijkse film en muziek festival net weer van start gegaan na een week uitstel vanwege de dood van de vice-president van Tanzania. In een zaaltje met een handvol toeristen en artistieke 'locals' een zeer boeiende film uit Benin gezien en zeer dramatisch saaie film uit Iran (een home-video). De dag daarna op 'Spice Tour'. Dat houdt in met een  gids naar het midden van het eiland. Daar werden de planten getoond die uiteindelijk onze pepers, kaneel en kruidnagels opleveren. Kortom, bij de verschillende planten en bomen werd gestopt, takjes, blaadjes en vruchten afgesneden en door ons betast, geroken en geproefd. Zeer boeiend om peper of kaneel in het 'wild' te zien. Na de specerijen via een oud Omaans badhuis naar een strandje gereden en daar nog een uurtje in de zon en het water gelegen. 's Avonds weer het film en muziekfestival. Een erg leuke tekenfilm over een klein Afrikaans jongetje en een vreselijke Frans-Marokaanse band met muziek waarin zij zelf helemaal opging.

Vandaag hebben we, na de gebruikelijke felicitaties en zelfs een kadootje van Alie (een flesje after shave, nog gauw bij de plaatselijke kruidenier gekocht, die van de drank...) en twee twixen van onze nieuwe vrienden, een tocht gemaakt naar een waterval en een natuurlijke brug. De waterval lag in een militair opleidingscentrum voor gevangenisbewaarders, waar we eerst enorm lang moesten wachten om geregistreerd te worden met paspoortnummers en al. Daarna kregen we een militair mee en zo konden we onder begeleiding de waterval bezichtigen ... Wel een hele bijzondere, beter bekend als de 
"cooking pot", omdat het een soort draaikolk is. Onderweg naar de natuurlijke brug kocht Jon 2 vissen van een man die we op de weg tegenkwamen, want we hadden onze brander meegenomen en pannetjes en al om koffie te kunnen zitten voor bij de verjaardagspicknick bij de brug. Helaas functioneerde de brander niet, zodat we de vis al aan de aanwezige kinderen wilden geven. Totdat de eveneens aanwezige (in Afrika ben je nooit ergens alleen als blanke, je hebt altijd bekijks) volwassenen ons geklungel zagen en een houtvuurtje gingen maken voor de vis. De vis smaakte nergens naar, maar voor ons als padvinders de kroon op de picknick. Uiteindelijk hebben we allemaal vis gegeten, want de visverkoper was er ook ineens weer. De zwartgeblakerde pannen werden netjes schoon geschuurd met zand door een van de jongetjes en wij deelden komkommers en brood uit. Na dit feestmaal  klommen we weer allemaal in de pick-up die bovenaan bij de brug klaarstond om terug te gaan naar Mbeya. 's Avonds alle felicitatie mailtjes gelezen en daarna met het vijftal op zolder bij de Indier gegeten. Daar kwamen nog een stel andere toeristen langs die wij al eerder ontmoet hadden en tenslotte werden we om twaalf uur uit het restaurant gegooid. De eerste keer op onze reis en dat op je dertigste verjaardag!

vervolg