|
REISVERSLAG |
||||||
 |
ZIMBABWE |
14 augustus |
||||
|
HARARE Wat een chaos op het busstation van Blantyre, waar we de bus naar Harare namen. We hadden vantevoren een kaartje gekocht, toen de dame achter het loket al zei: "you can sit anywhere", ondanks het feit dat er plaatsnummers op het ticket stonden. Kwestie van vroeg opstaan en er op tijd bij zijn, dus. Dat bleek helaas niet te lukken; voordat alles en ook nog de tent was ingepakt, was het half 7 's morgens. De bus, die om 7 uur zou vertrekken, zat al behoorlijk vol en overal had men plaatsen gebarricadeerd met tassen en koelboxen (!), terwijl de mensen zelf blijkbaar ergens buiten de bus waren. Tegen zevenen begon iedereen binnen te stromen en toen begon de ellende: een paar mensen wilden toch echt op hun eigen plaats zitten volgens hun ticket en probeerde dat met behulp van de controleur af te dwingen. En iemand die zijn tas keurig netjes op zijn rechtmatige plaats (alweer volgens het ticket) had gezet, kwam tot de ontdekking dat zijn tas was verdwenen en de plek bezet. Kortom, grote chaos, veel geschreeuw heen en weer en een vertraging van bijna een uur. Lekker begin van de dag ! In het donker kwamen we aan in Harare, waar we een taxi namen naar een guesthouse. Lekker een kamer met een supergroot bed geboekt, want het was te donker om de tent op te zetten. Superlekker geslapen in dat wegzakbed. De volgende dag moesten we eerst geld halen, jammer dat Afrika nog geen soort euro heeft uitgevonden want we moeten steeds weer wennen aan nieuwe valuta. Geld halen in Zimbabwe blijkt geen makkelijke zaak. Er is een enorme inflatie vanwege de onstabiele politieke situatie, maar alle banken waar we onze travellers cheques wilden wisselen hanteren een officiele koers van 55 Zimbabwe dollar voor 1 US dollar. En dat terwijl op de zwarte markt je US dollar 250 of 300 Zim dollar waard is. Maar met travellers cheques kun je straat niet op en bovendien is het waarschijnlijk illegaal. Uiteindelijk zijn we naar het kantoor van American Express gegaan in de hoop dat ze dollars voor onze cheques wilden geven, die we dan vervolgens weer kunnen omwisselen tegen een gunstige koers. Dat ging niet, je krijgt geen US dollars in Zimbabwe. Wel bleek dat ze daar een gunstige koers rekenden voor travellers cheques, dus hebben we maar meteen flink gewisseld. Pas toen de baliemedewerker de telmachine aanzette, realiseerden we ons dat de grootste eenheid in biljetvorm 100 Zimdollar is, en we in totaal een bedrag van 54.000 Zimdollar zouden krijgen. We wisten van gekkigheid niet waar we de enorme stapels moesten laten, onze geldbuidels puilden uit en we stopten de rest in broekzak en fotocameratas. Omdat nu ineens alles weer spotgoedkoop was (de waarde van geld is hier echt relatief) zijn we ons daarna te buiten gegaan aan een souvenir shop-till-you-drop festijn. Heel decadent zijn we daarna per taxi teruggegaan naar het hotel (want de boodschappen en souvenirs waren zo zwaar). 's Avonds zijn we naar de film geweest, 'Pay it forward' met Helen Hunt en Kevin Spacey. De film werd vertoond in een Amerikaans-aandoende shoppingmall, met fastfood restaurants en barretjes. Voorafgaand aan de film in de bar raakten we aan de praat met een stel uit Zimbabwe die een visbedrijf in Mozambique hadden opgezet en gezien de politieke situatie hun voorzorgsmaatregelen genomen hadden, mocht het echt mis gaan in Zimbabwe. Ze kenden ook veel mensen (blanken) die nu al vertrokken naar onder meer Australie, die de neergang niet wilden afwachten. Het is echt het gesprek van de dag, de hetze tegen de blanke boeren en de onwil van regering om iets te doen. Daar hebben we nog lang over nagepraat met zijn tweeen: Afrika is een geweldig land met vele mogelijkheden en een enorme vrijheid, maar het kan ook zo ineens gedaan zijn als de politieke situatie verandert.
|
||||||
|
VUMBA HILLS Met de bus vanuit Harare naar Vumba Hills, een gebied in het oosten van Zimbabwe, tegen de grens met Mozambique. De bus stopte in Mutare, waarvandaan we met een zeer krakkemikkige prive taxi verder gingen. Na een half uur rijden was de motor oververhit, gelukkig had de chauffeur water bij zich (zal wel vaker voorkomen ...). Even later bleek een ernstiger probleem, toen de auto het niet meer deed. De versnellingsbak bleek kapot. Na een uurtje priegelen en prutten met een ijzerdraadje dat hij gekregen had van iemand die toevallig in de buurt was en hem hielp, had de chauffeur de auto toch weer aan de praat gekregen. Boven onze verwachting, wij hadden ons al ingesteld om verder te gaan liften. Dat viel dus weer mee. We hebben ingecheckt in een prachtige lodge, gerund door een Nederlander met een Belgische vrouw. Onze kamer is fantastisch, mooi ingericht met kunstvoorwerpen en een eigen open haard. In de Vumba Hills heb je een prachtige Botanische tuin, waar we gewandeld hebben. Heel groen alles met prachtige bloemen en bloeiende bomen. Daarna verder gewandeld in de heuvels en een klein beetje verdwaald. De met ons meegelopen hond van het hotel, Gypsy, was niet echt veel hulp als gids. Met een enorme omweg de botanische tuinen weer teruggevonden en daarna gestopt bij Tony's. Tony is een Engelsman, ontzettend homo en een fenomeen in de omgeving. Hij heeft een koffieshop opgezet, heel excentriek ingericht met gouden ornamenten en satijnen kleedjes op de tafels. Hij heeft een enorme keuze in thee en koffie en slechts 4 taarten, allemaal met minstens een soort drank of likeur overgoten. Hij doet geen enkele concessie aan commercie: hij heeft maar vijf tafeltjes en geen frisdrank. Voor kinderen is er alleen ijs en warme chocolademelk. Ongelooflijk dat dat bestaat in Afrika. En het loopt als een trein, waarschijnlijk omdat er veel blanken in deze omgeving wonen of verblijven.
|
||||||
|
||||||
| CHIMANIMANI |
||||||
|
||||||
|
BULAWAYO Vanuit Chimanimani met de bus naar Bulawayo, een relaxed stadje in het zuidwesten van Zimbabwe. Daar 's avonds gegeten in restaurant Cape to Cairo, waar vroeger de Bulawayo club was gevestigd rond de eeuwwisseling. Mooi pand, redelijk eten en geweldige oude foto's aan de muur en opgezette beesten die waarschijnlijk door de clubleden destijds geschoten zijn. De volgende dag, zondag, beetje geshopt (nieuwe broek en bloes voor Jan Kees) en naar het spoorwegmuseum geweest. Gaaf museum, gerund door een oude hobbyist waar je overal in, op en aan mag zitten, zonder enige begeleiding. Daar stond ook het priverijtuig van Cecil Rhodes waar we in mochten kijken.
|
||||||
|
MATOBO HILLS Auto gehuurd om naar de Matobo hills te rijden. Deze heuvels waren het middelpunt van historische gebeurtenissen, waaronder een guerillaoorlog tegen de blanke overheersing eind 19e eeuw. Door bemiddeling van Rhodes kwam hier een einde aan. Rhodes ligt er begraven, op een heuvel die hij in zijn leven "View of the Word" noemde. Ook zijn in de heuvels rotstekeningen van de San teruggevonden, de bushmen die nu bijna uitgestorven zijn en alleen nog in de Kalahari woestijn te vinden zijn in Botswana. Sommige tekeningen waren nog heel goed bewaard gebleven en heel mooi om te zien. Aan het eind van de middag hebben we een game drive gedaan met onze gehuurde mazda 323 in het naastgelegen wildpark. In Matobo konden we met die auto een bepaalde route niet nemen omdat er teveel water op de weg lag, maar dat viel in het wildpark gelukkig mee. In 2 uur tijd hebben we toch nog een giraffe, neushoorn, antilope, waterbuck, apen, kudu en wilde zwijnen gezien.
|
||||||
|
VICTORIA FALLS Per nachttrein vanuit Bulawayo naar de wereldberoemde Victoria Falls gegaan. Zeer comfortabel, we kregen een tweepersoonscoupe omdat we getrouwd waren (dat heeft toch z'n voordelen ...) en er kwam een treinsteward langs om onze bedden op te maken !! Heerlijk geslapen en 's morgens werden we gewekt door de steward die met koffie langskwam. De Falls zijn supertoeristisch. dit is echt de plek waar we de meeste toeristen bij elkaar hebben gezien tot nu toe. Maar het is dan ook heel indrukwekkend. Het is een nationaal park en je loopt op een pad langs de afgrond waartussen de waterval met enorm geweld naar beneden stort vanaf de Zambezi rivier. Zoveel geweld dat er enorm veel waterdamp vrijkomt zodat je op sommige uitkijkplekken behoorlijk nat kunt worden. |
||||||
|
||||||
|
||||||
|
We hebben ons overgegeven aan het toeristenleven en zijn 's middags meegeweest op een boottrip over de Zambezi om de zonsondergang te zien. Deze trips staan beter bekend als "Booze Cruise", omdat je een bedrag betaald voor de cruise en dan vrij drinken mag zoveel je kunt. Samen met zo's 20 andere boten dobberden we op de rivier. Tegen dat de zon onderging, zagen we een olifant de rivier oversteken, deels lopend en deels zwemmend, zodat je alleen zijn slurf nog boven het water zag uitsteken. Geweldig gezicht. Verder was het vooral decadent, met een drankje in je hand aan boord van een boot wild "spotten". 's Avonds werden we door het busje weer bij ons hotel afgezet. Aangezien Jan Kees 5 bier ophad en ik 3 wijn en 2 Fanta, voelden we ons niet echt meer in staat om de stad in te gaan om te eten en hebben we een pizza laten bezorgen en in bad gelegen. Dat is het voordeel van een toeristisch oord. De volgende dag zijn we per bus naar de grens met Botswana gereisd. |
||||||
